วันนี้...แม่ไม่รู้ว่า จะอยู่กับหนูได้นานแค่ไหน และไม่รู้อนาคต ว่าหนูจะอยู่อย่างไร...เมื่อขาดแม่ แต่ด้้วยความรักจนล้นหัวใจ ...จึงกล้าคิด กล้าฝันว่าควรจะไปทางไหน
เราไปคนเดียวไม่ได้ ต้องมีกลุ่ม มีสังคม ซึ่งต้องช่วยกันสร้างกับเพื่อนที่มีอะไรเหมือนๆ กับเรา เพื่อนของหนูบางคน อาจนั่งไม่ได้ เดินไม่ได้ พูดไม่ได้ ให้อาหารทางสายยาง เจาะคอเพื่อต่อลมหายใจ มีแขนขา บิดเกร็ง และอื่นๆอีกมากมาย มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับแม่ซักนิดเดียว แต่มันเป็นพลังผลักดันให้แม่ต้องเรียนรู้ ความภาคภูมิใจนี้ เกิดขึ้นไม่ได้เลย..ถ้าขาดหนู
โชคดีของแม่...ที่ไม่ต้องวุ่นวายเดินทางไกล ไปรับ-ส่งหนูที่โรงเรียน เพราะเรามีบ้าน...เป็นโรงเรียน มีโรงพยาบาล เป็นมหาวิทยาลัยแห่งการเรียนรู้
แม่ไม่ใช่ผู้รู้...แต่แม่ใฝ่รู้..และก็อยากให้แม่ๆ ทุกคน รู้เรื่องของลูกตัวเอง ไม่ว่าลูกจะครบหรือขาด...ก็ตาม
1 ความคิดเห็น:
ทดลอง
แสดงความคิดเห็น